agos sa puso ang nilalaman ng mga pagbasa ngayon. Tinutumbok nito ang mapagmahal na tungkulin ng bawa’t Kristiyano na ilagay sa tama ang mali. Ang pagtutuwid sa mga kamalian ng ating kapwa ay mabuti at isang gawain hatid ng pag-ibig. Nguni’t ito ay isa sa mga pinakamahirap gawin. Una sa lahat, dapat iayos muna ng magtutuwid ang kanyang sariling buhay. Paano ka nga naman magtutuwid kung kapintas-pintas din naman ang iyong sariling buhay? Pangalawa, kailangang hanapin ang pinakamabisang paraan ng pagtutuwid – yaong paraang tatanggapin ng taong itinutuwid. Tayong lahat ay katulad ng puno na dapat lamang asahang magbunga nang hitik, at magbunga nang mabuti. Bilang mga alagad ni Kristo, tayo ba ay matataguriang mabuting puno na nagbubunga rin ng maganda at kaaya-aya para sa lahat ?
Today’s liturgy invites us to BECOME the kind of person God calls us to be. This means that we must be people who have fully assimilated the values of the Kingdom and constantly endeavor to be “disciples” who reproduce in ourselves, as close as possible, the traits of the Master.
In a world full of superfi ciality, pretenses, and hypocrisy, – all forms of moral blindness – if we really want to help and guide those who are affected by such blindness, we must rid ourselves of the
many specks or logs that impair our moral vision and may even blind us completely. The best way to help our brothers and sisters blinded by sin is for us to become morally sound “trees” that bear abundant fruits of an authentic Christian life. In this Eucharistic celebration let us implore the grace to do just that !